HOFSAAIT

door Steven Anthonis (steven.anthonis@gmail.com)

Week 9 – 2008

Nog nooit een doelpunt geweten dat zo duidelijk in de lucht hing, als in de tweede helft van de partij op het A-terrein zaterdagmiddag. Door probeerden de Reserven A Bevel te versmachten. De eerste helft was het bekijken nog niet waard. Maar in de tweede helft drukten de Blarendabbers Bevel de ganse 45 minuten tegen het eigen doel. Maar de bal wou er maar niet in. Brilscore dus, en slechts 1 punt.

Het Eerste Elftal volgde dit voorbeeld vlekkeloos. Tegen Schilde kwam het ook niet verder dan een scoreloos gelijkspel. “We mogen niet klagen, Schilde vond tweemaal de paal op zijn weg naar het doel. Al hebben we zelf ook één maal de dwarsligger getroffen”, klonk het bij Jens Van Looy. Deze blesseerde zich overigens in deze partij. Afwachten hoe dit evolueert, het laatste dat T1 Breughelmans nu nodig heeft zijn geblesseerde basisspelers.

Om u voor te bereiden op de nakende quiz der Veteranen splits ik u nog een zoveelste vraag in de maag. Eerst de oplossing van vorige week. De onherkenbaar gemaakte speler was dus Sven Vermant. Niet zo’n moeilijke opgave zo bleek. Staf Heylen, Marc Goossens, Philippe Broechoven, Frédéric Anthonis, Stijn Heylen, Filip Van den Bulck, Ben Van der Heyden, Yves Torfs en tenslotte Dennis Geerts herkenden de lokken van de Club Brugge middenvelder (in zijn Schalke-periode weliswaar).
Een nieuwe week betekent natuurlijk een nieuwe opgave. Een iets moeilijkere deze keer. In welke competitie werd in 2002 een thuislandspeler topscoorder, en de daarop vijf volgende seizoenen telkens een verschillende buitenlandse speler, maar wel alle vijf met dezelfde nationaliteit?
Deze vraag dient dus ter bevordering van uw kennis van de buitenlandse competities, welkgeen u op de nakende quiz geen windeieren zal leggen.

Ik heb het u ondertussen al enkele weken beloofd, de foto’s van carnaval zijn er. In onderstaande plaatjes ziet u hoe spelers van Excelsior op schaamteloze wijze uit de bol gaan, zonder na te denken over welke gevolgen dit met zich meebrengt voor het imago van onze club.
Het bestuur dient de vakbondsactie van deze spelers vooral niet ‘au serieux’ te nemen.

Tot slot krijgt u nog de beloofde nieuwe wekelijkse rubriek. Speler Laurens Dominiak is hoogstwaarschijnlijk out voor het ganse verdere seizoen met knieproblemen. Nu hij niet kan spelen heeft hij wel wat tijd over. Hij zal u wekelijks verblijden met zijn mening over het ganse gebeuren in Bouwel en daarbuiten. Vanaf de zijlijn zal hij niets of niemand sparen!
Deze week opent hij gemakkelijkheidhalve met een interview, dat in HUMO is verschenen. Gelijkenissen met enig geblesseerd topspits van groen-zwarte Brugse ploeg berusten louter op toeval.

Lauwi langs de lijn

Jonge Leeuwen: Topverdediger Laurens Dominiak (20), na de gescheurde meniscus

   (Foto © Stephan Peleman)
'Dat was mijn grootste angst: geblesseerd raken en niet meer kunnen voetballen'
Het kan verkeren: Laurens Dominiak was op weg naar de stoet, de Olympische Spelen én een buitenlandse topclub, maar eindigde dichter bij huis: 'Ik mag de sofa niet meer uit.'
'Krak,' zei de knie van Laurens Dominiak (20) vorige week zondag, op een voetbalveld in Bouwel meniscus gescheurd, kruisbanden geraakt, kraakbeen los, maanden out. Geen triomfen meer met Bouwel, geen toptransfer, geen Olympisch avontuur. Van extase naar bittere ontgoocheling in een fractie van een seconde.
Terwijl buiten coach Jos Breughelmans zijn kern laat zweten, ligt Dominiak op een massagetafel in de kleedkamer van KFC ex. Bouwel, zuignapjes met natte sponjes op zijn knie: elektrostimulatie om de spierkracht op peil te houden tot hij geopereerd wordt.
HUMO Drie maanden out, hoe is het kunnen gebeuren?
Dominiak «Ze vroegen de bal diep maar ik had dat natuurlijk direct door en was sneller op de bal dan de rest. Ik werkte de bal weg maar tijdens deze sierlijke beweging voelde ik een explosie in mijn knie: ik wist direct dat het serieus was.
»Na de match dacht ik nog dat ik na een weekje of twee, drie rust wel opnieuw zou kunnen spelen. Maar toen ik woensdag het verdict hoorde in de kamer van dokter Nuyts, was ik er niet goed van. Drie maanden, zei de dokter. Drie maanden! Zo verschrikkelijk lang. (tegen de kinesist) Staf, hoe lang mag ik niks doen?»
Staf «Je moet toch rekenen dat je na de operatie 2 maanden stil moet blijven. Het gevaarlijkste moment ligt een maand of 2 na de ingreep: dan is het knieligament op z'n zwakst. Je voelt je goed, maar wanneer je de knie belast, scheurt alles opnieuw. En dan begin je weer van nul. Pas na 3maanden mag je opnieuw aan je conditie beginnen te werken: lopen, fietsen, zwemmen, drinken. Nog eens twee maanden later ben je klaar om te voetballen. Oftewel neem je mijn zwart zalfje en dan kan je na 2 weken weer terug voetballen.»
Dominiak «De eerste schok heb ik al gehad. Niet bij de dokter, maar tien minuten later: toen ik buitenkwam, drong het slechte nieuws pas écht door. Ik moest even gaan zitten. Alles werd oranje-zwart. Dat gevoel is weg: ik weet waar ik voor sta en ik zie het zitten om aan de revalidatie te beginnen.
»De moeilijkste momenten moeten natuurlijk nog komen. Nu krijg ik van heel veel mensen schouderklopjes en sms'jes, maar als ik het straks - alleen thuis of in de fitnesszaal - moeilijk krijg, op wie moet ik dan rekenen? Dan zullen mijn vrienden en mijn ouders me erdoor moeten sleuren.
»Anderzijds: het is maar een gescheurde meniscus Ze moeten mijn been nog niet amputeren, hé. En dood ga ik er ook niet van.»
HUMO Jos Breughelmans vertelde dat je in tranen het verhaal was komen doen op zijn bureau.
Dominiak «Ik had pas beslist dat ik het seizoen bij Bouwel zou uitmaken, zelfs met dat waanzinnige bod uit het buitenland. En nu moet ik de ploeg en de trainer in de steek laten: dat is het ergste. Maar ik ben er zeker van dat Bouwel even “goede” resultaten zal halen, en dat er wel iemand anders de goals zal tegenhouden.
»Het gevaar komt bij ons van iedereen: Van hout,Van Looy, Nys,Van Looveren Iedereen heeft een goeie pass en slechte in de voeten, en kan het afmaken voor de goal. Dat is onze sterkte. Ik was een belangrijke pion in dat raderwerk, maar ik ben niet onmisbaar.
»Ik wil zoveel mogelijk bij de groep blijven - het gevoel van die vriendengroep wil ik niet missen. Gelukkig maar dat ik nièt vertrokken ben naar het buitenland: als ik dan toch moet revalideren: liever thuis dan bij een vreemde club.»
HUMO Als het te lang goed gaat, voelen topsporters zich daar altijd ongemakkelijk bij. Vraag maar aan Sven Nys of Justine Henin: het is voor hen altijd wachten op de eerste nederlaag.
Dominiak «Het ging inderdaad allemaal te goed: het succes in mijn jeugdjaren, de aanbiedingen uit de buurgemeenten, mijn eerste selectie voor de eerste ploeg, de Olympische Spelen die eraan kwamen.
»Weet je, ik heb een ritueel: voor een match ga ik altijd even naar het toilet, met mijn truitje in de handen, en dan spreek ik mezelf toe. 'Zorg dat je je niet blesseert,' zeg ik altijd. Want dat was mijn grootste angst: een blessure oplopen en daardoor niet meer kunnen voetballen. Het is bijgeloof, maar misschien heb ik dat vorige week zondag niet met genoeg overtuiging gezegd?»
U vindt het volledige interview met Laurens Dominiak in Humo 3519

bron: http://www.humo.be/cps/rde/xchg/humo/hs.xsl/DezeWeek_index_Jonge-Leeuwen-Topspits-Cercle-Brugge-Tom-De-Sutter-gescheurde-kruisband.html

Quote van de week
Komt deze week van een mooie blonde dame.
In het cinécafé te Herentals zitten toptalenten Heylen V. en Van Beylen S. met een droge mond aan de toog. Daar zij hun dorst willen lessen bestellen ze “twee grote fluiten”. Waarop de lieftallige barvrouw de twee glazen neemt en zegt: “De glazen heb ik nog wel, maar dat bier niet meer!” Daar de oogverblindende jongedame onze jongens volledig in haar macht heeft besluiten zij om niet in buldergelach uit te barsten. Met zachte raad en daad leggen zij uit hoe men het langwerpige recipiënt onder den tap dient te plaatsen om het zodoende te vullen met geestrijk vocht. Missie geslaagd! Een volle pint en een kennismaking erbovenop!